Ingrid Różyło-Kalinowska to postać, która od 1997 roku konsekwentnie buduje swoją pozycję w akademickiej radiologii stomatologicznej. Jej droga od młodej absolwentki studiów lekarskich, przez obronę doktoratu w 1999 roku, po uzyskanie tytułu profesora w 2010 roku, pokazuje determinację i pasję do rozwoju specjalistycznej wiedzy. Jako v-ce przewodnicząca Sekcji Radiologii Szczękowo-Twarzowej Polskiego Lekarskiego Towarzystwa Radiologicznego (PLTR) aktywnie angażuje się w podnoszenie standardów krajowej diagnostyki, integruje środowisko lekarzy i stomatologów oraz współtworzy programy szkoleniowe dla kolejnych pokoleń specjalistów
Początki kariery akademickiej w Lublinie
Studia i pierwsze kroki zawodowe
Uniwersytet Medyczny w Lublinie stał się miejscem, z którym prof. Ingrid Różyło-Kalinowska związała całą swoją karierę zawodową. Po ukończeniu studiów na kierunku lekarskim w 1997 roku podjęła niemal natychmiast decyzję o kontynuacji rozwoju naukowego. Rozpoczęła studia doktoranckie w II Zakładzie Radiologii Lekarskiej, mieszczącym się w Publicznym Szpitalu Klinicznym nr 1.
Wybór specjalizacji nie był przypadkowy. Radiologia medyczna w tamtym okresie przechodziła dynamiczne zmiany technologiczne, a lubelska jednostka oferowała solidne zaplecze do prowadzenia badań naukowych. Praca w szpitalu klinicznym dawała możliwość łączenia działalności naukowej z praktyką kliniczną, co okazało się kluczowe dla dalszego rozwoju zawodowego.
Specjalizacja w radiologii stomatologicznej i szczękowo-twarzowej
Kierowanie Zakładem Rentgenodiagnostyki
Zakład Rentgenodiagnostyki Stomatologicznej i Szczękowo-Twarzowej na Wydziale Lekarsko-Dentystycznym Uniwersytetu Medycznego w Lublinie stanowi centrum działalności prof. Ingrid Różyło-Kalinowskiej. Jednostka ta obejmuje również Pracownię Stomatologii Cyfrowej oraz Studenckie Koło Naukowe, które prowadzi młodych badaczy w dziedzinie radiologii stomatologicznej.
Radiologia stomatologiczna to dziedzina zajmująca się diagnostyką obrazową jamy ustnej, zębów i struktur przyzębia. W Polsce istnieją tylko cztery ośrodki referencyjne, które mogą szkolić lekarzy dentystów i wydawać opinie w zakresie radiologii stomatologicznej: w Warszawie, Lublinie, Poznaniu i Szczecinie. Lubelski zakład należy zatem do wąskiego grona jednostek kształtujących standardy diagnostyki radiologicznej w kraju.
Praca kliniczna w UCS
Działalność prof. Różyło-Kalinowskiej nie ogranicza się do pracy akademickiej. Prowadzi również praktykę kliniczną w Uniwersyteckim Centrum Stomatologii, gdzie wykonuje badania radiologiczne dla pacjentów wymagających specjalistycznej diagnostyki. Praca w ośrodku klinicznym pozwala na bezpośrednie wdrażanie najnowszych osiągnięć technologicznych do codziennej praktyki stomatologicznej.
Diagnostyka obrazowa w stomatologii pozwala wykryć próchnicę w trudno dostępnych miejscach, ocenić stan korzeni zębów i kości, planować leczenie implantologiczne i protetyczne oraz diagnozować zmiany patologiczne, torbiele i guzy. Współpraca z lekarzami różnych specjalizacji stomatologicznych, w tym chirurgii szczękowo-twarzowej, periodontologii, ortodoncji i endodoncji, stanowi podstawę działalności radiologicznej.
Badania USG i konsultacje radiologiczne
Oprócz tradycyjnych metod obrazowania rentgenowskiego, prof. Różyło-Kalinowska rozwija również diagnostykę ultrasonograficzną w stomatologii. Ta metoda ma potencjalnie szerokie zastosowanie w diagnostyce tkanek miękkich jamy ustnej.
Innowacje w diagnostyce obrazowej
Najnowocześniejszym osiągnięciem w radiologii stomatologicznej jest badanie z zastosowaniem tomografii wolumetrycznej CBCT. Badanie to pozwala na doskonałej jakości przestrzenne obrazowanie struktur twarzoczaszki, co umożliwia bardzo precyzyjne postawienie diagnozy, zaplanowanie leczenia i kontrolę jego efektów.
Tomografia komputerowa stożkowa dostarcza trójwymiarowych obrazów struktur jamy ustnej, umożliwiając dokładną ocenę położenia korzeni, kości szczęki oraz innych struktur. Jest szczególnie przydatna przy planowaniu implantów, zabiegów chirurgicznych czy leczeniu kanałowym. Cyfrowe systemy, takie jak CBCT, pozwalają na tworzenie trójwymiarowych obrazów zębów, kości i tkanek miękkich, co znacząco ułatwia diagnozę i planowanie leczenia, a jednocześnie redukuje ekspozycję pacjenta na promieniowanie.
Działalność w międzynarodowych organizacjach stomatologicznych
Prezydentura w EADMFR
Europejska Akademia Radiologii Stomatologicznej i Szczękowo-Twarzowej (EADMFR) to organizacja, której celem jest promowanie, rozwijanie i doskonalenie praktyki klinicznej, edukacji oraz badań związanych z radiologią stomatologiczną i szczękowo-twarzową w Europie. Organizacja zapewnia również forum do dyskusji, komunikacji i zawodowego rozwoju swoich członków.
EADMFR odgrywa kluczową rolę w standaryzacji praktyk radiologicznych. W 2009 roku akademia opracowała podstawowe zasady stosowania stomatologicznej tomografii stożkowej CT, osiągając konsensus wśród swoich członków. Panel ekspertów przygotował zestaw wstępnych oświadczeń w oparciu o istniejące dyrektywy i wytyczne europejskie dotyczące ochrony radiologicznej. Po otwartej debacie podczas kongresu EADMFR w czerwcu 2008 roku, zrewidowane stwierdzenia przedstawiono członkom organizacji.
Z 339 członków EADMFR, 282 posiadało ważne adresy e-mail i otrzymało ankietę online. Osiągnięto wskaźnik odpowiedzi na poziomie 71,3% spośród kontaktowanych drogą mailową. Konsensus członków EADMFR, wskazany wysokim poziomem zgody dla wszystkich stwierdzeń, został osiągnięty bez potrzeby kolejnych rund procesu Delphi. Ostatecznie opracowano zestaw 20 podstawowych zasad dotyczących stosowania stomatologicznej tomografii stożkowej CT.
Funkcja dyrektora regionalnego IADMFR
Międzynarodowe Stowarzyszenie Radiologii Stomatologicznej i Szczękowo-Twarzowej (IADMFR) stanowi globalną platformę wymiany wiedzy w tej specjalistycznej dziedzinie. Organizacja ta koordynuje działania regionalne, łącząc ekspertów z różnych kontynentów w celu wypracowania międzynarodowych standardów diagnostyki obrazowej w stomatologii.
Współpraca między EADMFR a innymi organizacjami, takimi jak Europejskie Towarzystwo Radiologii Głowy i Szyi (ESHNR), umożliwia interdyscyplinarny dialog między towarzystwami. Taka wymiana wiedzy i doświadczeń w obszarach przecinających się między radiologią głowy i szyi a radiologią szczękowo-twarzową przynosi korzyści obu dziedzinom.
Współpraca z FDI i sztuczna inteligencja
FDI World Dental Federation dostarcza najnowszych informacji i wiedzy z zakresu stomatologii, dzieląc się najlepszymi praktykami w zakresie zdrowia jamy ustnej. Współpraca z tą organizacją otwiera możliwości poznania globalnych trendów w diagnostyce stomatologicznej.
Eksperci FDI zauważają, że wykorzystanie sztucznej inteligencji może pozytywnie wpłynąć na przyszłość stomatologii, umożliwiając lekarzom szybszą i lepszą opiekę. Technologie AI w radiologii stomatologicznej znajdują zastosowanie w automatycznej analizie zdjęć rentgenowskich, wykrywaniu zmian patologicznych oraz wspomaganiu planowania leczenia.
Zagraniczna działalność dydaktyczna
Międzynarodowe doświadczenie nabyte podczas staży zagranicznych przełożyło się na rozwój współpracy edukacyjnej. Programy Erasmus Plus umożliwiają wymianę studentów i kadry dydaktycznej między uniwersytetami europejskimi, co sprzyja ujednolicaniu standardów kształcenia w radiologii stomatologicznej.
Zagraniczna działalność dydaktyczna obejmuje prowadzenie wykładów, warsztatów oraz szkoleń z zakresu tomografii stożkowej CBCT dla specjalistów z różnych krajów. Taka wymiana wiedzy przyczynia się do rozpowszechniania najlepszych praktyk diagnostycznych i wdrażania nowoczesnych technologii obrazowania w ośrodkach stomatologicznych na całym świecie.
Droga do tworzenia podręczników z radiologii stomatologicznej
Rozdziały w monografiach specjalistycznych
Doświadczenie kliniczne i badawcze naturalnie prowadziło do dokumentowania wiedzy w formie pisemnej. Prof. Ingrid Różyło-Kalinowska rozpoczęła od mniejszych publikacji i rozdziałów w monografiach specjalistycznych, stopniowo budując warsztat autorski. Współpraca z wydawnictwami medycznymi pozwoliła na wypracowanie metod prezentowania skomplikowanych zagadnień radiologicznych w przystępny sposób.
Autorstwo rozdziałów w publikacjach zbiorowych wymagało precyzyjnego doboru treści i materiału ilustracyjnego. Radiologia opiera się na analizie informacji wizualnych, dlatego odpowiedni dobór zdjęć i schematów stanowił fundament każdej publikacji. Ta praktyka przygotowała grunt pod ambitniejsze projekty wydawnicze.
Podręcznik radiologii stomatologicznej
Publikacja „Radiologia stomatologiczna” autorstwa Teresy Katarzyny Różyło i Ingrid Różyło-Kalinowskiej stanowi pierwsze od wielu lat oryginalne opracowanie, prezentujące najnowsze poglądy na radiologię i diagnostykę obrazową w stomatologii, z uwzględnieniem polskich realiów. Książkę podzielono na trzy części, każda obejmująca odrębny obszar tematyczny.
Część pierwsza zawiera szczegółowy opis wykonywania zdjęć wewnątrzustnych, najczęstsze błędy techniczne i artefakty pojawiające się na obrazach radiologicznych, zaawansowane techniki obrazowania, a także aktualny stan przepisów prawnych dotyczących stosowania promieniowania RTG w stomatologii. Obejmuje zagadnienia od fizycznych podstaw radiologii, przez badania naczyniowe i radiologię zabiegową, tomografię komputerową, rezonans magnetyczny, ultrasonografię, aż po medycynę nuklearną i przyszłość diagnostyki obrazowej.
Część druga poświęcona jest anatomii radiologicznej części twarzowej czaszki, prezentując obrazy rentgenowskie, tomografii komputerowej oraz ultrasonografii. Trzecia część obejmuje procesy patologiczne specyficzne dla części twarzowej czaszki, jak próchnica, guzy i torbiele zębopochodne, oraz zmiany spotykane także w innych częściach organizmu, obejmujące region głowy i szyi. Szczegółowo omówiono urazy części twarzowej czaszki, patologie zatok obocznych nosa, schorzenia stawów oraz diagnostykę radiologiczną w ortodoncji, implantologii stomatologicznej i endodoncji.
Ogromnym atutem podręcznika jest bogaty materiał ilustracyjny, niezwykle istotny w przyswojeniu wiedzy z zakresu radiologii. Publikacja jest adresowana do studentów, radiologów i stomatologów. Kolejnym projektem była „Współczesna radiologia stomatologiczna”, uznawana za jeden z najbardziej ilustrowanych i praktycznych przewodników po świecie współczesnej radiologii stomatologicznej. Książka przedstawia wszystkie najnowsze i najbardziej rozwojowe techniki obrazowania. Drugie wydanie zawiera nowe zdjęcia i dokładniejsze ilustracje, doskonałą dokumentację kliniczną oraz wysokiej jakości ryciny ilustrujące wszystkie zagadnienia. Treść została uporządkowana w sposób niezwykle przejrzysty, co ułatwia szybkie wyszukiwanie informacji w codziennej pracy
Proces powstawania materiałów edukacyjnych
Tworzenie podręcznika medycznego to wieloetapowy proces wymagający miesięcy, a nawet lat pracy. Gromadzenie materiału ilustracyjnego stanowi podstawowe wyzwanie, ponieważ obraz pełni ogromną rolę w przekazywaniu informacji w radiologii. Każdy przypadek kliniczny wymaga starannej dokumentacji, anonimizacji danych pacjentów oraz uzyskania odpowiednich zgód.
Współczesna klasyfikacja omawianych patologii stomatologicznych oraz najnowsza wiedza na temat radiologii endodontycznej i obrazowania z zakresu onkologii jamy ustnej i twarzy wymagają ciągłej aktualizacji treści. Opis anatomii prawidłowej w odniesieniu do konkretnych technik obrazowania musi uwzględniać specyfikę poszczególnych metod diagnostycznych.
Podręcznik jest obowiązkowy do specjalizacji w protetyce stomatologicznej, zalecany do specjalizacji w stomatologii dziecięcej oraz znajduje się na liście lektur dla studentów uniwersytetów medycznych. Taki status publikacji potwierdza merytoryczną wartość opracowania i jego znaczenie dla kształcenia specjalistów.
Szkolenia z CBCT i edukacja radiologiczna
Interpretacja badań CBCT w stomatologii
Interpretacja badań radiologicznych stanowi złożony proces zależny od wielu czynników, takich jak wiedza, stan ogólny, kwalifikacje oraz doświadczenie lekarza prowadzącego analizę. Znaczenie mają również jakość techniczna badania obrazowego, warunki pomieszczenia opisowego oraz monitor używany do diagnostyki. W szczególności lekarz biorący udział w wykonywaniu badań medycznych związanych z narażeniem na działanie promieniowania jonizującego ponosi odpowiedzialność obejmującą kliniczną ocenę wyniku oraz przekazywanie informacji lub dokumentacji radiologicznej innym lekarzom.
Prof. Ingrid Różyło-Kalinowska podkreśla, że każdy lekarz dentysta w pewnym sensie musi być również radiologiem stomatologicznym. Radiologia jest obecnie nieodzownym elementem stomatologii i umiejętność interpretacji badań rentgenowskich, zarówno dwuwymiarowych, jak i trójwymiarowych, musi posiadać każdy stomatolog.
Współpraca z NIL
Uniwersytet Warszawski zawarł porozumienie o współpracy z Naczelną Izbą Lekarską dotyczące między innymi organizacji szkoleń podyplomowych dla lekarzy i lekarzy dentystów. Wspólne działania skierowane do lekarzy obejmują promocję idei kształcenia ustawicznego, organizację wydarzeń edukacyjnych w formie szkoleń podyplomowych oraz opracowanie programu szkoleń i zapewnienie kadry dydaktycznej.
Współpraca między uniwersytetami a NIL obejmuje również prowadzenie działań badawczych i eksperckich, w tym analiz, ekspertyz oraz badań naukowych i prac rozwojowych. Dzięki temu wspólne działania pomiędzy samorządem lekarskim a uniwersytetami pozwalają lepiej kształtować etos zawodu lekarza oraz budować system opieki zdrowotnej oparty na empatii, etyce i rzetelnej wiedzy medycznej.
Kształcenie studentów elektroradiologii
Elektroradiologia to studia uczące wykonywania badań diagnostycznych i terapeutycznych w zakresie radiologii, radioterapii i medycyny nuklearnej, a także diagnostyki elektromedycznej. Ich celem jest wykształcenie nowej kadry dla potrzeb opieki zdrowotnej, a zwłaszcza szeroko pojętej diagnostyki obrazowej i elektromedycznej oraz radioterapii i medycyny nuklearnej.
Studenci elektroradiologii korzystają z nowoczesnej infrastruktury, a ponad 50% zajęć odbywa się w małych grupach w renomowanych jednostkach klinicznych. Kursy i obowiązkowe praktyki zawodowe odbywają się w najlepszych szpitalach i ośrodkach medycznych..
Międzynarodowe programy Erasmus Plus
Program Erasmus+ umożliwia studentom odbycie części studiów od 3 do 12 miesięcy w zagranicznej uczelni. Wymiana w ramach programu stanowi okazję do poznania innych form realizacji programu studiów medycznych, doskonalenia znajomości języka obcego oraz nawiązania nowych kontaktów. W ramach programu stypendialnego studenci zwolnieni są z opłat za studia za granicą i otrzymują dofinansowanie kosztów utrzymania.
Studenci elektroradiologii mogą również wziąć udział w wymianie krajowej w ramach programu MOSTUM. Wszystkie osoby zainteresowane międzynarodowym wymiarem studiowania mogą korzystać z możliwości, jakie oferują program Erasmus+, Utrecht Network, udział w wymianie
Pani Profesor, kiedy po raz pierwszy pomyślała Pani: „Muszę to napisać”? Co było tym momentem przełomowym, który sprawił, że z wykładowcy stała się Pani autorką?
Na samym początku były tłumaczenia podręczników. Pierwsze przygotowałam będąc jeszcze studentką na kierunku lekarskim Akademii Medycznej w Lublinie. Były to „Podstawy radiodiagnostyki stomatologicznej” pod redakcją Erica Whaitesa wydane w Polsce przez wydawnictwo Sanmedica w roku 1994. Myślę, że takim momentem przełomowym była zmiana miejsca zatrudnienia z II Zakładu Radiologii Lekarskiej na Zakład Rentgenodiagnostyki Stomatologicznej i Szczękowo-Twarzowej AM w Lublinie. Wówczas stwierdziłam, że wspomniane wyżej tłumaczenie oraz podręcznik prof. Krzysztofa Mloska z roku 1995 są już niewystarczające dla studentów, rezydentów i lekarzy w konfrontacji ze zmieniającym się obliczem diagnostyki obrazowej. I tak oto w roku 2007 powstała pierwsza książka „Radiologia stomatologiczna”, wydana nakładem PZWL.
Współpraca z Teresą Katarzyną Różyło zaowocowała wieloma publikacjami. Jak wygląda proces tworzenia podręcznika we dwoje? Kto za co odpowiada? Czy zdarzają się naukowe spory?
Może nie tyle spory, co dysputy. Wszelkie dyskusje zawsze prowadzą do czegoś nowego, lepszego, jestem na nie otwarta.
Ile czasu zajmuje napisanie takiego podręcznika jak „Radiologia stomatologiczna”? Co jest najtrudniejsze w tym procesie?
Nie potrafię określić, ile trwa napisanie podręcznika, ponieważ nie mam luksusu zajmowania się tylko pracą nad podręcznikiem. Jest to praca z doskoku, więc zwykle trwa znacznie dłużej, niż chciałabym. Mogę tylko wspomnieć, że akurat jednym z „plusów dodatnich” pandemii Covid-19 była pewna redukcja obowiązków zawodowych związana z możliwością pracy zdalnej. Dzięki temu mogłam wreszcie poświęcić czas na przygotowanie trzeciego wydania „Współczesnej radiologii stomatologicznej”.
„Atlas of Cone Beam Computed Tomography” to publikacja międzynarodowa. Jak wyglądała współpraca z autorami z Iranu? Czy różnice kulturowe wpływają na sposób nauczania radiologii?
Nie chcę wchodzić w zawiłe kwestie geopolityczne związane z aktualną sytuacją w Iranie, natomiast mogę powiedzieć, że dwukrotnie brałam czynny udział w kongresach radiologii stomatologicznej i szczękowo-twarzowej w tym kraju – w roku 2018 r. w Shiraz i w 2019 r. w Teheranie. Kolejne wydarzenia zostały odwołane ze względu na pandemię Covid-19, a następnie kryzys gospodarczy i obecne problemy na skalę światową. Niemniej jednak podczas tych dwóch kongresów miałam okazję poznać osobiście naukowców i lekarzy, z którymi przygotowaliśmy później „Atlas”. Irańscy radiolodzy stomatologiczni to duża grupa zawodowa, osoby bardzo dobrze przygotowane do pracy w zawodzie, często po studiach, rezydenturach czy doktoratach poza granicami Iranu. Mają ogromne doświadczenie i bardzo wielu pacjentów, więc nie było problemu z wybraniem przypadków ilustrujących zmiany patologiczne. Jestem osobą, która ma przyjaciół na całym świecie i nie istnieje dla mnie coś takiego, jak różnice kulturowe, przynajmniej w środowisku, w którym się obracam, a więc lekarzy, dentystów, pracowników uczelni medycznych. Tak więc nie było absolutnie żadnego wpływu różnic kulturowych na prace nad podręcznikiem.
Technologia w radiologii zmienia się błyskawicznie. Jak sprawić, by podręcznik nie był przestarzały już w momencie publikacji?
Zamienić podręcznik na źródła internetowe, które mogą być aktualizowane na bieżąco.
Czy pamięta Pani pierwszą recenzję swojej książki? Jak reaguje Pani na krytykę – zarówno tę naukową, jak i studencką?
Pierwsza recenzja książki pióra prof. Leszka Krysta była bardzo pozytywna. Staram się zawsze tak pracować, żeby unikać krytyki, ale każda konstruktywna krytyka jest przyczynkiem do wprowadzania zmian, poprawek, jest bodźcem do podjęcia nowych działań.
Studenci dziś uczą się z YouTube’a, ChatGPT, aplikacji mobilnych. Czy klasyczny podręcznik ma jeszcze przyszłość?
Niestety widzę, że studenci już coraz rzadziej korzystają z typowych podręczników, wiedzę czerpią m.in. ze skryptów przygotowywanych przez prowadzących, które nie podlegają tak surowym zasadom redagowania jak podręczniki. W mojej opinii najmniej wiarygodne są źródła typu media społecznościowe, w których kierunku skłaniają się kolejne generacje studentów i rezydentów. Chociaż będzie mi żal klasycznych podręczników, które odejdą do lamusa.
Która z Pani książek jest Pani najbliższa sercu? I dlaczego?
Każda jest bliska mojemu sercu, jak kolejne dziecko. Jeśli miałabym wyróżnić któreś z licznych pozycji, to powiedziałabym, że „Radiologia stomatologiczna” PZWL, bo była pierwsza, „Współczesna radiologia stomatologiczna” Wyd. Czelej, bo doczekała się trzeciego wydania, „Imaging of the Temporomandibular Joint” Wyd. Springer, bo była pierwszą książką wydaną po angielsku. Czy wreszcie „Diagnostyka radiologiczna dla stomatologów – zalecenia i przypadki kliniczne” Wyd. Medycyna Praktyczna, która była swego rodzaju prezentem od wydawnictwa. Stanowi kompilację zagadek radiologicznych i komentarzy, które ukazywały się cztery razy do roku przez kilka lat na łamach czasopisma „Medycyna Praktyczna – Stomatologia”, a na zakończenie istnienia tego czasopisma redakcja zdecydowała się na zebranie tych materiałów w pozycję książkową.
Gdyby mogła Pani cofnąć czas – co zmieniłaby Pani w swojej pierwszej publikacji?
Wszystko (śmiech).
Jaką radę dałaby Pani młodym nauczycielom akademickim, którzy myślą o napisaniu podręcznika? Od czego zacząć?
Moim zdaniem od przeczytania albo przynajmniej przekartkowania innych podręczników, które już są dostępne na rynku, a następnie zastanowienia się, czym nowy podręcznik będzie różnił się od poprzednich. Nie mogę nie wspomnieć, że młode pokolenie coraz słabiej radzi sobie z pisaniem w języku ojczystym. Jest to zapewne pokłosie nacisku na uczelniach, aby publikować w języku angielskim i zyskiwać tym samym międzynarodowe grono odbiorców wyników badań naukowych. Niestety odbija się to potem na warsztacie pisarskim w języku macierzystym.
Nad czym Pani obecnie pracuje? Czy możemy spodziewać się nowych publikacji?
W 2027 roku proszę się spodziewać podręcznika „Radiologia stomatologiczna 2.0”, który wydany będzie przez PZWL 20 lat po pierwszej książce, która wymagałaby tak dużych zmian, że nie opłaca się ich wprowadzać, tylko trzeba napisać wszystko od nowa. Tym razem grono autorów będzie znacznie szersze niż tylko ja i prof. Różyło.
Czy może Pani opowiedzieć o jakimś szczególnie ciekawym lub trudnym przypadku klinicznym, który zapadł Pani w pamięć?
Całe życie zawodowe lekarza radiologa składa się z ciekawych i trudnych przypadków, inaczej rutyna by nas pokonała.
Jak widzi Pani rolę sztucznej inteligencji w przyszłości diagnostyki obrazowej w stomatologii?
Biorąc pod uwagę fakt, że ludzkość generuje coraz więcej danych, w tym danych medycznych, potrzebujemy sztucznej inteligencji, a właściwie narzędzi opartych na uczeniu maszynowym, do analizy tych niesamowitych ilości danych. Chciałabym wierzyć, że sztuczna inteligencja będzie czymś analogicznym do kalkulatora, który pozwala nam szybciej wykonywać działania matematyczne, a nie zastąpi człowieka i nie zmiecie naszego gatunku z powierzchni Ziemi.
Bardzo dziękuję za rozmowę
JR